29 jaar. Geen diëtiste, geen personal trainer. Maar een meid die jou begrijpt en wil helpen.
Er kwam altijd een moment dat ik moest gaan afvallen. Van mezelf. Dan ging ik zo min mogelijk eten. Ik mocht geen chips, snoep en koekjes meer. Geen frisdrank meer en zelfs geen wijn, ik ging skinny bitches drinken op feestjes. Wodka met water, niet te zuipen. Het was altijd een periode van afzien en dan had ik mijn doel bereikt. Maar dat hield ik, ofcourse, nooit lang vol. Plus ik voelde ik me totaal niet lekkerder in me vel zitten, omdat ik geobsedeerd bezig was en daarna altijd terugviel in het oude patroon.
Bijna elke avond binge-eten, heel veel snacks de hele dag door, heel veel frisdrank. Ik zat er echt niet lekker in. Ik voelde me eigenlijk altijd slecht. Buikpijn, hoofdpijn, rugpijn. Echt alles. Ik besefte dat ik veel te weinig bewoog, want; kantoorbaan in coronatijd. Op een gegeven moment kwam ik op het punt waar de knop echt om moest. Ik wilde gezonder gaan eten en meer bewegen. Echt een andere leefstijl creëren. Maar ik merkte dat ik zelf eigenlijk geen idee had wat er nou echt in mijn lichaam gebeurde. En dat was de eye-opener voor mij.
Ik ben me erin gaan verdiepen. Over hoe je caloriebehoefte werkt. Wat voor invloed het heeft op je hele lichaam als je te veel of te weinig eet. Wat het doet in combinatie met sporten. En wat het mentaal met je doet. En dat werkte. Ik ben 16 kilo afgevallen. Niet door mezelf van alles te verbieden, maar door bewustwording. Door te begrijpen wat ik at en wat mijn lichaam nodig had en wat vooral niet. Geen streng dieet, maar structureel anders leren kijken naar mijn leefstijl en mijn mindset daarop aanpassen. Dat was in het begin best wel schrikken. Het besef hoeveel ik at en wat dat met je lichaam doet. Ik maakte mezelf eigenlijk gewoon ziek.
Inmiddels ben ik ook weer 4 kilo aangekomen. Ik ging weer wat minder bewegen waardoor ik onbewust weer boven mijn caloriebehoefte aan het eten was. En dat is oké. Weer een leermomentje. Ik ga gewoon weer terug naar de rekentafel en maak nieuwe aanpassingen. Want dat is precies waar het om gaat: balans. Niet perfectie.
Ik geniet van het leven en van alles wat erbij hoort; de etentjes, de wijntjes, de snacks en (minder genietend) de week voordat ik ongesteld moet worden. Alleen zo houd ik het vol. En dat wil ik niet langer gate-keepen. Ik wil anderen leren hoe ze dit ook kunnen doen en volhouden. Zo werd Be Unic geboren.
“Balans is mijn motto. Je moet kunnen genieten van het leven. Zonder judgement, zonder fomo.“— Nicole
Drie dingen waarom ik het anders wil aanpakken.
Diëten is geen levensstijl. En 1200 calorieën per dag ook niet, dat is gewoon te weinig voor de meeste mensen. Ik wil je geen dieet leren, maar hoe jouw levensstijl aanpast.
Ik vertel je niet wat je moet eten. Wel wat je kán doen, maar de keuze is altijd van jou. Want als jij er niet zelf van kan genieten, werkt het toch niet.
Wat voor mij werkt, werkt misschien niet voor jou. Ik wil geen one-size-fits-all aanpak aanbieden, maar informatie die jij zelf toepast op jouw leven. Klinkt het niet als iets voor jou? Dan is het gewoon niet voor jou en dat is oké.
Geen diploma’s, geen certificaten. Wat ik wel heb: oprechte interesse in hoe dit allemaal werkt, en de wil om dat helder en eerlijk te delen zonder je te vertellen wat je moet doen, maar juist wat je kan doen. Want ik zou zo graag willen dat iedereen zou snappen dat het helemaal niet ingewikkeld hoeft te zijn. En daarom wil ik het je leren.
Mijn motto is balans. Ik roep dat echt over alles. Over werk en persoonlijk leven, over eten en drinken, over sporten en rusten en alles wat je kan bedenken. En die balans heb ik niet altijd gehad in het leven. Het was altijd alles of niets. En dat is precies waarom ik dit doe, omdat ik weet hoe het voelt.
Wat jij doet met deze informatie, is helemaal aan jou.